دوشنبه , ۲۹ شهریور ۱۴۰۰

آیا فرشتگان مى خوردند و مى آشامند؟

دیـگـر از اوصـاف و خصوصیات فرشتگان که در احادیث بدان اشاره شده و از نظر عقلى نیز با نوع خلقت ایشان مطابقت دارد این است که ، فرشتگان غذا نمى خورند و نمى آشامند و قوت و غذاى آنها ذکر و تسبیح و تقدیس و عبادت خداوند است ،
چنان که امام صادق (علیه السلام ) فرموده است : ان الملائکه لا یاکلون و لا یشربون و لا ینکحون ، و انما یعیشون بـنـسیم العرش (۱۲۰) همانا فرشتگان نه مى خوردند و نه مى آشامند و نه ازدواج مى کنند، ایشان به نسیم عرش زنده اند.

نـیـز حـضـرت زین العابدین (علیه السلام ) در کتاب شریف صحیفه سجادیه به خداوند سـبـحـان عـرضه مى دارد: و درود فرست بر اصناف گوناگون فرشتگان که براى خـود اخـتـصـاص داده اى (جز طاعت و بندگى تو کارى ندارند) و آنان را با تقدیس خود از خـوردنـى و آشـامـیـدنـى بـى نـیـاز کـرده اى و در درون طـبـقـه هـاى آسـمـان هایت جا داده اى (۱۲۱) .

خـداونـد در قرآن کریم مى فرماید:و لقد جاءت رسلنا ابراهیم بالبشرى قالوا سلاما قـال سـلام فـمـا لبـث ان جـاء یـعـجـل حـنـیـذ # فـلمـا رءا ایـدیـهـم لا تصل الیه نکرهم واو جس منهم خیفه قالوا لا تخف انا ارسلنا الى قوم لوط(۱۲۲)
و آن گـاه فـرسـتـادگـان مـا (فـرشـتـگـان ) بـر ابـراهـیـم خـلیـل بـه سـلامتى بشارت آوردند و او را سلام گفته و از او پاسخ سلام شنیدند آن گاه ابراهیم چون فرشتگان را به کل بشر دید و مهمان پنداشت ، بر آنها از گوشت گوساله کـبـابـى مـهـیـا کـرد. و چـون ابـراهـیـم دیـد کـه آنـان بـه طـعـام دسـت دراز نـمـى کـنـنـد در حال از آنها دلش متوحش و بیمناک گردید، آنان حس کرده و گفتند: مترس که ما فرستاده خدا به قوم لوط مى باشیم .

در این آیه خداوند فرشتگان را رسولان الهى معرفى کرده و مى فرماید: ملائکه غذا نمى خـورنـد. امـا در ابـتـداى بـاب هجدهم سفر تکوین تورات آمده است : ابراهیم به سوى رمه شـتـافـت و گـوسـاله نازک خوب گرفته به غلام خود داد تا به زودى آن را طبخ نماید، پس کره و شیر و گوساله اى را که ساخته بود گرفته پیش روى ایشان گذاشت و خود در مـقـابـل ایـشـان زیـر درخـت ایـسـتـاد تا خوردند. و این سخن خود دلیلى است بر تحریف تـورات ؛ چـه ایـن که رسول خدا (صلى الله علیه وآله ) مى فرماید: ملائکه از طعام دنیا نـمـى خـورنـد و نمى آشامند. بلکه در خبرى ، که در جلد چهارم بحار الانوار مجلسى آمده ، بـه ابـن اسـلام مـى فـرمـایـد: طـعـام تـسـبـیـح و شـرابـهـم تـهـلیـل زیـرا آنـهـا اجـسـام مـادى و جـسـمـانـى نیستند، بلکه ارواح نورانى و از عالم مـجـرداتـنـد کـه در نـظـر ابـراهـیـم خـلیـل بـه صـورت بـشـر متمثل شده اند.
البـتـه شـایـد تـسـبـیـح آنـان اعـم از ذکـر لسـانـى بـاشـد، بـلکـه شامل هر گونه اظهار کمال و جمال حق خواهد بود و تعبیر از تسبیح به طعام و تقدیس به شـراب در بـعـضى روایات براى این است که ، تسبیح تنزیه ذات است و تقدیس تنزیه صفات که اول با طعام و ثانى با شراب مناسب است (۱۲۳) .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.